Chiński cesarz w malowanej trumience

zamknął oczy skośne jak łódki,

włos falisty zacisnął w ręce,

włosa strzegły jelenie malutkie.



Już ostatnie spłynęły łezki,

czarny bonza przyklękał nad szarfą,

kiedy Lojola w pantoflach niebieskich

stanęła krucho i płakała bardzo.



Lojoli lekki lok, jej lok

cesarz tulił do martwego kimona,

jak dzwoneczek kołysał lok blond,

o Lojolo, Lojolo, Lojolo!



Była jak ziarnko ryżu lub deszczu

przezroczysta i lekka taka -

Ach, jak grała, co wieczór

na berle większym od niej

ulubione jedwabne melodie,

że słowiki słuchały w klatkach.

Wtedy cesarz żółty jak księżyc

mrużył oczki skośne jak łódki

i palcami przebierał w jej lokach -

w malowanej trumience leży,

a Lojola



- mandarynkę obiera ze smutkiem.


Ponad nocą, którą kochasz,

czas przechodzi gwiazdy mącąc,

a zbłąkana ręka w książkach

jak maleńki leży kosmos.

I cierpliwa fala oczu

drży w czekaniu niepojętym

na powrotny dzień i słońce

jak dziecinny śpiew kolędy.



W nocy tej lub innej nocy

powiesz wiekom bohaterskim

o twym buncie i miłości

pod drobniutkim dachem pięści;

i niedbały cień jak bronę

włócząc z sobą - staniesz wreszcie

nad swym sercem jak poranek,

nad swym ciałem jak gałęzią.



Stąd wołanie pójdzie rześkie

i potoczy się perlisty

piorun ziemski na królestwo

dłoni twoich jak na szyby,

tam toczący pług p~ górą

drzew bławatnych - człowiek wstęgą

widnokręgu idąc - pióro

znajdzie twe i powie: wielkość.