Chiński cesarz w malowanej trumience

zamknął oczy skośne jak łódki,

włos falisty zacisnął w ręce,

włosa strzegły jelenie malutkie.



Już ostatnie spłynęły łezki,

czarny bonza przyklękał nad szarfą,

kiedy Lojola w pantoflach niebieskich

stanęła krucho i płakała bardzo.



Lojoli lekki lok, jej lok

cesarz tulił do martwego kimona,

jak dzwoneczek kołysał lok blond,

o Lojolo, Lojolo, Lojolo!



Była jak ziarnko ryżu lub deszczu

przezroczysta i lekka taka -

Ach, jak grała, co wieczór

na berle większym od niej

ulubione jedwabne melodie,

że słowiki słuchały w klatkach.

Wtedy cesarz żółty jak księżyc

mrużył oczki skośne jak łódki

i palcami przebierał w jej lokach -

w malowanej trumience leży,

a Lojola



- mandarynkę obiera ze smutkiem.


Na przystanku tramwajowym jak u studni czeka

apostoł płomienny,

kiedy stopy najłagodniej oderwał od ziemi

policjant o dostojnych powiekach.



Tłum nie widział apostoła, który był obdarty

i modlitwę rwał palcami łapczywie jak mięso -

lecz zastygał pod pałeczką - czerwoną od żaru,

gdy dzieliła sprawiedliwie świat pomiędzy grzesznych.



Skradały się do niej korne

zwierzęta na kołach,

lamy, wilki, płoche kozy -

strasząc apostoła.



Z głębokości wielkich domów

ślepe kraby wyszły

za nim i grzechotały ogony

rude jak lisy.



Spod daszka jak niebo czarnego

patrzał Bóg i w wymiarach je znanych umieszczał.



I apostoł nie był bezpieczny. Ledwie

ujrzał: skowronkowa Agnieszka

wysiadała z sześciennego powietrza.



Po niego.